This is not be mean to those people ha, ayaw ko namang umarte na parang sinasabi ko na I'm so talino and I'm so perfect dahil minsan e may mga pagkakataong nabobobo rin ako. Normal na yun. Pero yung iba e nuknukan. Tipong ayaw paawat, ayaw man lang itago ng slight ang katangahan.
Let's make things concrete (naks pa-intelektwal na banat) para naman ma-visualize natin ang mga bagay-bagay.
1. Narinig ko na 'to sa isang skit ni Vice Ganda (na I so like) and I have exactly the same sentiment. Parang ganito:
Lunch time. Enter the dragon ka sa isang carinderia. Siyempre uupo ka agad sa pinakaunang bakanteng table. Lalapitan ka ng mga serbidora.
Serbidora: Good afternoon sir, kakain po ba kayo?
Me: Ay te, hindi. Makikitae ako.
Di'ba? Hello? Lunch time? Carinderia? Sige nga, isipan niyo nga ako ng iba pang gagawin sa loob ng carinderia ng lunch time? Kapag nakaisip kayo, sabihin niyo sa akin at magsu-suicide ako.
2. Common din ang katangahan sa pagkanta. Madalas 'to lalo na kung magtatanong ka ng title ng kanta. Imagine this scenario:
Me: Friend, ano nga ulit yung title nung kanta ni Stephen Bishop?
Friend: Saan pari siya?
Me: Hindi siya pari tanga! Yung ano, "Time, I've been passing time, watching trains go by, all of my life."
Friend: Ah alam ko yan. Ang bobo mo naman. Ang dali-dali kaya niyan. Siyempre hindi All of my life, sagot ng tanga yun. eto yun o, "And it's telling me it mighty you. It's telling me it mighty you. all of my life." Mighty You friend, Mighty You.
Me: *kuliglig*
Siyet lang di'ba? Naalala ko tuloy si Alyssa Alano sa kaniyang ever famous na Keys Me.
3. Minsan naman e nakaka-offend na ang mga kabobohan ng iba. Parang gusto mong dumerecho sa simbahan para ipag-kumpisal lang sila. Fore example:
Friend: Noki, saan ba ko pwedeng magpa-kopya ng kanta sa MP3 player ko?
Me: Sa akin na lang, may Limewire naman ako.
Friend: Marunong ka ba?
Me: *O Diyos ko, patawarin Niyo po silang mga makasalanan.*
Pakiramdam ko ang tanga-tanga ko naman sa lagay na 'yan. Ano ba friend? Magaalok ba ko kung hindi ako marunong? Friend naman!
4. Marami din namang mga hindi nabibiyayaan ng sense of direction. Medyo ok lang sana ito pero yung iba e talaga namang ibang level na. Tipong hindi mo na pwedeng iwang mag-isa sa loob ng bahay nila.
Si Friend, nag-text.
Friend: Help. I'm on my way to Shaw. Nasa Guadalupe ako.
Me: MRT. Sakay ka papuntang Shaw. Derecho na yun.
Friend: K. Tnx.
A little later...
Friend: Hoy! Nasa nasa Santolan na ko, malapit na ba?
Me: Shunga. Lagpas ka na. Lipat ka ng train.
A little later:
Friend: O, nasa North Edsa na ako. Ano ba?
Me: Sabi ko lumipat ka ng train e!
Friend: Lumipat naman ako doon sa susunod na train e!
Me: Chet ka! Sa kabilang lane! Mag-taxi ka na nga lang!
Dapat sa mga ito may sariling driver. Hindi rin magwo-work sa kanila ang mapa e!
5. May mga katangahan din naman sa pagkain. Dio mio, pagkain na lang. For instance, kape.
A: Bili mo naman ako ng espresso. Yung sukli ibili mo na rin ng gusto mo.
B: Ok.
E di attack si B sa bilihan ng kape. Siyempre makakatanggap siya ng dalawang baso, yung isa maliit para sa espresso. Ibinuhos ni B yung laman nung maliit na cup doon sa kape niya. Tapos naghintay ng matagal at nagtanong na sa barista.
B: Um miss, asan na po yung espresso?
Barista: Ah sir, naibigay ko na po. Yung nasa maliit na cup?
B: Oops. order na lang ako ng isa pa ulit.
Barista: *kuliglig*
O di'ba?
Inuulit ko, hindi ito para i-mock ang mga taong medyo may pagka-slow sa mga ganitong bagay. Basta lang.
