Ang Required na Year-Ender Post

Dahil sa naririnig ko na ang walang patumanggang putukan na hindi ko maintindihan kung bakit hindi mahintay ng mga epaloids na humampas ang alas-dose bago magpaputok....

GOODBYE 2009 (sa wakas! sa wakas!), HELLO 2010!

At dahil rin diyan, asahan ang more pange-echos sa papasok na taon. Resolution ko yan (as if naniniwala naman ako diyan) na mang-echos ng mang-echos sa 2010! Concentrate Frog, concentrate!

At isa pang dahil diyan, sabay-sabay tayong mag say babay sa mga bad vibes na very much obvious sa patapos na taon. Aminin yan. Not so pretty, or chaka, ang 2009. Daming tegibumblebee. Daming tragedy. Daming eklat cheneboom. Yikeedakidiyak!

More dahil diyan, sabay-sabay rin tayong mag say hi sa more positive energy. Come on! All together now PA-SI-TIB, PA-SI-TIB!

Tama na. Naghihintay na ang kaalakan at kawalwalan! 'Til next year mga ka-echos (at mamaya na pala yun)!

HAPPY NEW YEAR! Basta lahat ng positive na wish e ibabato ko na sa inyo nang bonggang-bongga! Be safe ha? Be safe! INUMAN NA!

Ang Required na Christmas Post, Bow!

Eto na. This is it na talaga. Hindi na siya mapipigilan. Naririnig ko na. Naaamoy ko na. Nalalasap ko na. PASKO NA!

Sandamakmak ang rason kung bakit parang hindi mapakali at hindi matae ang mga tao kapag dumarating ang panahong ito. Hindi ko na iisa-isahin kasi alam niyo naman nang lahat yun. Pare-pareho lang naman siguro tayo ng eksenahan tuwing birthday ni Bro. Noche Buena, inuman, party-party, regaluhan, aguinaldo galore, reunions, pagpapataba, at kung anek-anek pa. Aminin, lahat tayo may level pa rin ng excitement. Huwag nang kumontra kasi established fact na yun. Ang kumontra papakainin ng poo-poo ni Rudolph!

Sa kabilang banda, hindi pa rin natin maiiwasan na magkaroon ng feeling na nasasabi natin "O Pasko, bakit ka ba nauso?" True yan. Truliling-trulili. Narito ang ilang mga rason kung bakit minsan e nagpe-pray tayo na sana for once e biglang mabura ang ika-25 ng December sa kalendaryo sa buong mundo.

1. GASTOS! Aruy. Ang hapdi. Unang-una yan sa mga gusto nating iwasan. Aminin, Nobyembre pa lang nagsisimula nang magtag-lagas ang ating mga bulsa.

Parang maple leaves lang ang salapi na dahan-dahang maglaland sa lupa tapos biglang tatangayin ng bonggang hangin. Babay moolah!

2. CALORIES! Masarap naman talagang kumain. Pero naman, after ng holiday season e parang qualified na tayong lahat na palitan si Santa. Kulang na lang ng sleigh, reindeers at opkors ang red suit at sako. Tetegpayin ko ang hindi nadaragdagan ng timbang tuwing Pasko. Magtaas kayo ng kamay at ihe-headshot ko kayo!

3. MALUPIT NA HANGOVERS! Minsan naman masarap yung pa

kiramdam ng hangover. Pero sa mga ganitong panahon, diyos ko, hindi ko maarok kung anong klaseng hangover ang dumadapo sa mga hitad. Tipong nakaglue ka na sa kama habang ginagawa kang bean bag ng mga polar bears at ang ulo mo e parang gustong gawing pugad ng sandamukal na woodpecker!

4. WALANG MATANGGAP NA REGALO! Ang saklap di'ba? Lalo na kung ikaw yung tipo ng tao na halos buong kapitbahayan e bibigyan mo ng regalo. Pati mga aso't pusa e bibigyan mo. Tapos ikaw, at the end of the day, naghihintay sa may pintuan na kahit piraso ng bato e matanggap, but NO! Lungkot!

5. MAGPASKO NG SINGLE! Rak en rowl! Tapos tipong lahat ng kabarkada mo e may mga pares. Isipin mo ha, magpaparty kayo, tapos lahat ng kachokaran mo e may bitbit na plus one. Parang gusto mong isigaw na, "MAGSILAYAS KAYONG MGA PLUS ONE! PLEASE! UTANG NA LOOB!" Para bang ipinagdudukdukan pa nila in your face na "Kawawa ka naman! Single and lonely ngayong Krismas. Ang lamig pa naman!" Naniyo!

6. MATINDI NA NGA ANG KALASINGAN, PIPILITIN PANG BUMANGON NG SOBRANG AGA! At ang rason, "Andiyan na mga inaanak mo. Harapin mo na!" Hello? Kaya nga nilagyan ng gift tags ang mga regalo e. Anu B? Tiyaka naman, kailangan ba talagang umagang-umaga e pumunta na sa mga ninong at ninang. Buong araw naman ang Pasko di'ba? Hindi naman natatapos ang Pasko after lunch di'ba? O baka nagbago na ng rule! Pfft!

O ayan. Pero anyway to the by-way in the hi-way laway, kahit ano yang mga rason na yan talaga, wala na tayong choice! Kulang na lang e ilagay yan sa Constitution. Isipin na lang natin na sa kabila ng lahat ng mga kaechosang yan, Christmas is Christmas. Ha? Teka, gusto ko sanang magiwan ng inspiring na thought pero huwag na lang. Alam niyo naman na yun.

Babushka! Merry Christmas sa inyong lahat. Enjoy the season. I love you all!

Nagmamahal, ang baklang hindi malaman kung bakla nga bang tunay kasi mukha naman siyang tatay, NOKI! Bulaga!

Nage-Exist Pa Ho Ako Baka Isipin Ninyong Wala na Akong Keber Sa Aking Blog na Tunay Namang Pabuloso Siyempre Sabi Ko Dahil Sa Akin Ito Walang Kokontra

Buhay pa po ako.

Yun lang.

Echos more!

Maguindanao Massacre: FAIL!

Hindi ito pange-echos. Wala nang paligoy-ligoy pa.

Aking kinokondena ang kung sino mang nag-utos na isagawa ang hindi makataong massacre sa Maguindanao. Hindi na lamang ito isyu ng dalawang magkabanggang pamilya sa politika. Hindi na lamang ito isyu ng mga personal na alitan. Hindi lamang ito isyu ng mga Mangudadatu at Ampatuan. Hindi na lamang ito isyu ng Maguindanao. Salamin ito ng bulok at nakakadiring sistema ng politika sa bansa.

Kaisa ako sa paghahanap ng hustisya para sa mga biktima ng krimen na ito.

Kung hindi tayo maghahangad ng isang napakalaking pagbabago, hindi malayong mangyari ito sa iba pang bahagi ng Pilipinas.

Tigilan na natin ito. Ngayon na.

Early to Bed, Early to Rise Chenes Cheneboom

Lesson learned: Huwag nang mag-attempt na magpuyat lalo na kapag may pasok kinabukasan. Walang mapapala. Baka ikamatay pa. As in!

Dapat pala pinakinggan at dinibdib ko ng bongga, like Tessa Prieto-Valdez bongga, ang bilin sa mga bata na matulog ng maaga para lumaking healthy and strong. Kanina ko lang na-realize, as in na-enlighten ako na parang si Buddha, na tama sila.

Dahil sa puyat:

Una, parang inidorong barado ang utak ko kanina. Yung inidorong tinapunan ng kung ano-ano - upos ng sigarilyo, used napkin, tissue, plastic cups, plastic spoons, underwear na na-mantsahan ng jebs - na tipong kapag finlush e mago-overflow o kaya naman e bigla na lang mage-erupt ala Mt. Vesuvius. Kung ano-anong image ang nagfa-flash sa utak ko at ang pinakanatatanging malinaw na picture sa ulo ko e kama, unan at kumot!

Ikalawa, muntik na kong maging stunt man kanina. Nagmamaganda akong bumababa sa hagdanan na parang debutante tapos biglang magba-brownout ang isip ko. Kung hindi ako nakakapit, malamang dying na ako ngayon. Hindi dahil sa hemorrhage. Naghihingalo na siguro ako ngayon dahil sa kahihiyan.

Hindi na ko magpupuyat. Promise yan. Sumusumpa ako sa mga kamag-anak kong diyos at diyosa. Unless, pilitin ako ni kapitbahay na crush na makipagtitigan sa kaniya buong gabi, o kaya naman yayain ako ni Marc Nelson na magbilang ng damo sa Sunken Garden, or sunduin ako ni Mario Maurer para manghabol ng butiki. Napaguusapan naman yan.

Estudyante Blues - First Day YAYAYAY!

Haggard! Haggard lang. Haggardo versoza galore in the house.

Dati naman kapag first day ng sem e hindi ko nafi-feel ang ganitong ka-hagardohan. Dati, parang whole day freshness na kasing-fresh ng mga gulay sa La Trinidad ang pakiramdam ko tuwing first day ng klase. Pero bakit ganun? Bakit ngayon na wala pa mang regular classes e feeling ko e isa akong magsasaka sa La Trinidad na inaabuso ng mga panginoong maylupa?

Una. Siguro e nanibago ako lang ako sa pagko-commute. Malamang yan! E kasi naman sa aking previous na eskwelahan e wala nag commute-commute. Mega walk lang under the trees ang drama kaya hindi toxic masyado. E ngayon, kelangan kong makipag-unahan sa mga commuters. Unahan sa jeep na akala mo e may premyo ang unang makakaupo. Siksikan sa tren na pwede nang makabuntis ng girls. Walkathon ma may libreng langhap sa alikabok at usok! Ay! Iniisip ko na lang talaga na makakatulong itong pagko-commute sa aking pagpapapayat.

Ikalawa. Isang propesor lang ang nagpakita kanina. At eto pa, pito lang kami sa klase. Bakit? HIndi pa pala tapos ang pagaayos ng mga bagay-bagay. Plantsadong class lists? Ekis! Final na schedule at room assignments! Ekis! Enrolled na mga estudyante? Ekis pa rin! Sure na faculty-in-charge sa mga klase? Ekis pa rin! Ergo, maayos na first day ng klase? EKIS NA EKIS!

Ikato. Yun nga, sa katangi-tanging klase na napasukan ko na kanina na in essence pala e tentative pa rin hanggang ngayon, e may isang pangyayari na hindi ko ma-take at nagdulot ng matinding stress.

Propesor: Yada, yada, yada. Sino nga ulit yung loveteam sa Noli Me Tangere?

Classmate: Ah sir, si Ibarra po tiyaka si... si ano nga ba ulit yun? *isip isip* Ah sir si ano po, si SISA!

OKAY?! Alam ko namang may awa si Rizal! May awa siya sa lumalapastangan ng mga nobela niya!

Ikaapat. Nangyari pa rin sa klase na in essence ay tentative pa rin.

Propesor: Yada, yada, mapag-uusapan din natin si Karl Marx. O kilala niyo ba yun? Ah malamang si UP Boy, kilalang-kilala niya yan! Di'ba? Idol yan ng mga taga sa inyo?

Of course, he is referring to me! Kaya ang sagot ko na lang e eto:

"Ay siyempre sir, close kami nun ni Marx!"

Aba't anong gusto niyang palabasin di'ba?

At tiyaka hindi ko ata nagugustuhan ang pangitaing iyon. Ayokong maging apple of the eye ng propesor. Baka maging impiyerno ang buhay ko sa eskwelahang 'yun!

Ikaapat. At ayun nga dahil sa wala pa ngang maayos na first day e nagsayang lang ako ng pamasahe at pera na pang-lunch. Nagising pa ako ng maaga kasi nga excited na excited ako na parang freshie tapos yun lang ang mangyayari sa akin!

Hay naku. College Anxiety nga ata talaga ito. Iniisip ko na lang na naga-adjust pa lang naman talaga ako at sana, oh please, sana maka-survive ako. At sana, hindi tumatak sa isip ko na si Ibarra at si Sisa ang tunay na magka-labteam sa Noli Me Tangere!

WOW! An Award!

Rule: Pagkatanggap ng award, post it ng bongga sa iyong blog tapos pwede mo na siyang ipasa sa iba pang blogs (as many as you like). Siyempre don't forget to contact yung mga binigyan mo ng award. Go! Pasa galore. Share the love! Mwah!

Wow naman.

Salamat ng marami Ate Melai sa isang napaka-bongga at napaka-fabulous na award. Mwah!

Siyempre mas maganda nga naman kung ishe-share natin sa iba para kumalat ang fabulousness. Pero katulad ni Ate Melai, parang sobrang dami nga naman ng 15 blogs na pagbibigyan nito. Inaamin ko na hindi ako palabasa ng sobrang daming blogs dahil tamad ako. Kaya naman ibibigay ko na lang ang award na ito kay, tentenenen...

Mah Fwiend and marse, CRU!

Bakit? Isisi mo yan sa cutie little model of a baby mo! Hahaha! Mwah teh and amishu!